kort verhaal

Onthou…!

Ver weg hoor ik geluid…wat is het? Waar ben ik? Wie ben ik?

Niet vergeten, niet vergeten, niet vergeten, niet vergeten…!

Eh…hoe kom ik hier? waar ben ik? Eh…Wat! He! Neee! Ik zit in een baby, ik ben een baby!

Onthou, onthou, onthou… Het licht, het licht, het licht…!

En toen was het donker!

Het laatste wat ik me herinner is dat we in bespreking zijn. Wie? Geen idee! Ik hoor mezelf zeggen: “De volgende keer op aarde, ben ik dit echt niet vergeten!” Wat niet vergeten? “Ik zal jullie altijd herkennen, ook in andere gedaante!” Wie, wat, waar…? “Ik vergeet dit alles nooit, echt nooit…!” Een zachte stem fluistert: “Weet je kunt altijd terug, via het licht.” Welk licht?

Wat gebeurde er daarna?

Ik opende mijn ogen: Waar ben ik? Wie zijn dat? Ik huil ik krijs! Wat nu? Wanhopig zoek ik het licht, waar zijn ze? Wie eigenlijk! Wie zoek ik? Dagen, weken, maanden verstrijken. De onbekende gedaantes bekommerde zich over mij, ze zijn lief, geven me eten en knuffelen mij. Ik heb me overgegeven aan deze gedaantes, ik moest wel! Ik ben een baby ik kan zelf niks! Het duurde niet lang, dat ik me heel erg op mijn gemak voelde bij deze gedaantes of te wel mensen. Ik voel me hier veilig. De angst bekroop me! Help…Ik wil hier niet meer weg! Ik wil niet naar het licht! Ik wil vergeten! Wat vergeten? Ik weet het niet meer!  Dit is Thuis! Dit zijn mijn vader en moeder, mijn zus en broers.

@Lucia

Categorieën:kort verhaal

Getagd als:, ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s